隔岸
閒聊
ลืมเลือนไปยากเพียงไร
แรกพานพบท่านครานั้น
แม้จะถูกเขาหัวเราะเหยียดเดียดฉันท์
ขอเพียงท่านได้แย้มยิ้มข้ายินดี
สักกี่คราชั่วชีวี
อาวรณ์ห่วงหาเพียงนี้
มีต้องเสาะหาไปทั่วกี่หมื่นลี้
ข้าสละสิ้นเพื่อให้ได้เคียงท่านไป
*เฝ้ามองท่านอยู่ตรงนี้
ในฤทัยข้าแหลกสลาย
เช่นปักษาเคียงบุปผา
เว้นแต่เพียงสองเรา
ท่านเอยข้าเจ็บร้าวจดลึก
มีน้ำตาทุกข์ทนทั้งชีวีต
ท่านเอ๋ยข้าจำต้องจาก
หวังเพียงเฝ้ามองที่คนละฝั่งฟาก
แม้ยลทิวทัศน์ตระการ
หวังเคียงกันไม่ห่างร้าง
มองหยาดน้ำค้างรินลงใบบัวนั้น
ไม่สามารดับทุกข์ร้อนในหทัย
เคยเอ่ยหยอกล้อวจี
ไยกลับตรมทุกข์เพียงนี้
ท่านอยู่แห่งหนใดในเวลานี้
ใจแตกสลายยากได้ย้อนคืนวันวาน
ไยชะตากรรมทำใจเราเจ็บร้าวราน
(*)
แล้วใยกลัวความโศรกทุกข์ตรม
เพียงหนึ่งตอนแห่งความหลังคราเก่า
ฟ้าเรืองรองเริ่มใหม่อีกครั้ง
ท่านจะหยุดยืนอยู่แห่งหนใด
ท่านจะเฝ้ารอกันอยู่หรือไร
เปรียบดั่งหญ้าด่ำติดดิน
ตัวท่านดังผาใหญ่ตระการ
กีดกั้นรักหมดสิ้นทาง
ฟ้าสั่งเราพรากกัน
ท่านเอ่ยข้าเจ็บเเล้วจดลึก
มีน้ำตาทุกข์ทนทั้งชีวิต
ท่านเอ๋ยข้าจำตองจาก
หวังเพียงเฝ้ามองที่คนละฝั่งฟาก
แล้วใยกลัวความโศรกทุกข์ตรม
เพียงหนึ่งตอนแห่งความหลังคราเก่า
ฟ้าเรืองรองเริ่มใหม่อีกครั้ง
เฝ้ารอท่านที่ฟากฝั่งนั้น
END